Er was een tijd vóór Purno de Purno, en er was een tijd erná.

Uit het zinderende niemandsland tussen kinderlijke onschuld en ontembare anarchie rees hij op: een klein, paars orakel dat groter sprak dan keizers, koningen en cultuurcritici samen.

Purno was geen personage, maar een fenomeen. Een existentiële storm die de fundamenten van de brave televisiemoraal op hun grondvesten deed daveren. Met elke zin, elk ondeugend woord, opende hij deuren naar verboden kamers van de menselijke ziel.

Hij was het lachende spiegelpaleis waarin waarheid en waanzin elkaar omarmden. Generaties keken, en werden ermee wakker.

Purno de Purno: heilige nar, obscene profeet, de onvergetelijke echo van een tijd waarin niets heilig was en alles gezegd kon worden.